Κεκτημενες εκφρασεις τινουν στο σαμποταρισμα των αντιπαραθεσεων μου.μα ελαβα μερος.ημουν εκει.η ηττα πολλες φορες ειναι η καλυτερη νικη.ισως την στιγμη της απογοητευσης και της λυπης δεν εχεις τα καταλληλα μεσα να το συνειδητοποιησεις.ομως...ειναι αυτος ο αναθεματισμενος χρονος....που σου τα χαριζει ολα, τοσο ομορφα και καλοφτιαγμενα στο μελλον....σαν να σου διαγραφει παλιες αναμνησεις...και επιμονα να σου κολλαει νεες εικονες στα ομορφα ματια σου.
τα δικα μου ματια εναι γεματα απο ενα αισθημα δυναμισμου.οπου και να στραφω εχω απλα την αναγκη να δημιουργησω, να φωναξω, να θελησω να κανω οτι μεχρι στιγμης ειχα αφησει πισω.ο χρονος ειναι ο καλυτερος φιλος μου!ο χρονος μου δειχνει ποια ατομα αξιζει να ειναι διπλα μου και ποια απλα μου ετρωγαν κορεσμενα τα λεπτα και τις ωρες και τις μερες.ειναι λυτρωτης ο χρονος.σε μεγαλωνει και σε ταξιδευει σε μερη με μικρες πιτσιλιες μαγειας.αληθεια ειναι.μεγαλωνεις και αυξανεις τις αντοχες σου...τις επιθυμιες σου...τις γνωσεις σουτην αξιοπρεπεια σουγινεσαι καλυτερος....και ενα με τον χρονο.λυτρωνεις τα παθη σου...και σβηνεις τον κακο σου εαυτο.Αγαπαω την στιγμη αυτη.σταματω για δευτερολεπτα τον χρονο μουνα απολαυσω την ελευθερια μεσα μου!Ουτε πειθω χρειαζομαι για αλλους, ουτε κλονισμενες ζωες γυρω μου.Δεν ειμαι εγω ο λυτρωτης.Σ ακουω και εσενα που χρονοτριβεις σε βαθεια υπογεια.βρωμικα-κρυα-σκοτεινα.θα το βρεις το φως σου και η διεξοδος σου θα λαμψει οταν εσυ με τον χρονο σου...γινεται φιλοι.Σ ακουω και σενα...που εισαι συνεχεια διπλα μουχτυπαει η καρδια σου και αφουγκραζομαι την σκεψη σου ...που διαπερνα σαν ηλεκτρονιο μεσα μου.Μου κρατας το χερι και μου χαμογελας.Οι χρονοι μας...βρηκαν συντεταγμενες κοινες.....μαλλον για ενα διαστημα...θα προχωρανε μαζιοχι για πολυ ομως.ο χρονος αυτος ειναι αποκλειστικα δικος μουκαι απλα σε αφηνω να πλευσεις λιγο πλαι μου, αν θες.Παμε?
αυτη τη φορα προλαβα.
πριν να'ναι αργα.
αξιολογησα εγκαιρως ανθρωπους και καταστασεις γυρω μου.
βλεπω καθε μερα γυρω μου τοση βλακεια...ανυπερβλητη δυναμη,ισχυροτερη και απο την ελξη δυο ετερωνυμων.
παλια στενοχωριομουν...προβληματιζομουν.
πλεον το πηρα αποφαση. ειναι απλα βλακες.
οι τασεις φυγης μου εξουδετερωνονται απο τη στιγμη που αποφασισα να μεινω σε κατι σταθερη.
οι ορεξεις μου για μαθηση ξαφνικα ανεβαινουν επιπεδα και διακρινω οτι ανεβαινω σκαλοπατια κ αλλοι μενουν πολυ πισω μου. εγωιστικο αλλα το γουσταρω πολυ.
συμπαγεις αποχρωσεις στιγματιζουν ελαφρα τις σκεψεις μου.
τις ομορφαινουν και καλυπτουν τα νοθευμενα βλεμματα που ηταν στραμμενα πανω μου.
τους φτυνω .
ισως η ωρα αλλαγης ναι ηρθε τωρα. και μενω εγω αντιμετωπη με τον εαυτο μου.
ισως τελικα να μην εχουμε πλεον διαμαχες....να βαδιζουμε στην ιδια πορεια...
στην καλυτερη συμμαχια.
οσο για τα τραγελαφικα γυρω μου, τα αφηνω να περνανε και να προσπερνανε...
ουτως η αλλως η εμβελεια τους ειναι απειροελαχιστη στον επηρεασμο της δικης μου.
λεω να παω ενα απιστευτο μουσικο ταξιδι ...
χωρις κανεναν στο πλαι μου.
θα τα ξαναπουμε.
κρατας μια σκυταλη που σε καθοδηγει σε μια συγκεκριμενη κατευθυνση...
και πρεπει να την παραδωσεις ακριβως εκει που την πηρες...
στην αφετηρια....
εγω ομως δεν θελω να συμμετεχω σε τετοιο αγωνα.
δεν θελω να παραδωσω τιποτα και ξανα απο την αρχη. ειναι σαν να κανω ενα πισωγυρισμα στον χρονο. σαν να ξεκιναω παλι απο την αρχη...θελω εναν ατερμονο αγωνα.
ηταν η στιγμη που βγηκα για τσιγαρο και η ομιχλη με καλυψε...με τυλιξε.
ολα ηταν σκοτεινα και γω λουσμενη απο ενα ασπρο συννεφο. -ενιωσα δικη της-.
η φοβια δεν κρατησα πολυ, παρασυρθηκα απο το δεος και σκαλωσα σ αυτο τον κυκλο ...
ημουν το επικεντρο
το τσιγαρο τελειωνε αδιακοπα στα χερια μου...
δεν ειχα καταλαβει τιποτα, ουτε καν το ελαφρυ καψιμο στο χερι.
ημουν η ομιχλη της σκεψης μου, το αερινο αυτο πλασμα που οταν ορμαει σαν χειμαρος πανω σου και σε τυλιγει...σου φερνει γαληνη και ηρεμια.
ηταν τοσο μαγικα...στο ξαναλεω.
εγω λιγο καπως....και εκεινη...απλα ετσι.
δεν εβλεπα τιποτα αλλο γυρω μου παρα την ομιχλωδη αυρα της.
ξερεις ο καπνος του τσιγαρου ετινε να αγγιξει τα δικα της σημεια αναφορας.
ηταν τοσο ευδιακριτη η διαφορα τους...
μονο και απο τον χρονο διαρκεια τους..καταλαβαινες...ποιος επικρατουσε...
ημουν εκει, μια συντεταγμενη σ ενα τριγωνικο κυκλο.
το μονο που σκεφτομαι τωρα και μου λειπει....ειναι ο καφες....
μεσα στο επομενο λεπτο...ξυπναω μεσα σε μια αιθουσα γεματη φοιτητες.
μπροστα μου μια οθονη με πληροφοριες βιολογιας και ανθρωπολογιας...χαρτια δεξια και αριστερα και στο χερι κρατημενος ενας καφες.
που ημουν πριν?
ξεκινας ενα κειμενο.
σκεφτεσαι τι να γραψεις...
δεν εχεις κατι που θες να δηλωσεις σημερα ή μηπως εχεις?
ξερεις καιρο ηθελα να στο πω....
αλλα σημερα βρηκα την ευκαιρια....
ο ρομαντισμος και η γραφικοτητα ειναι τα ''ατου'' μου
εσυ μωρο μου ....
αντε και γαμησου.
you are a full trash...and then...if i throw your rubbish you are gonna be so empty... damn...pathetic...
PS. δεν ειναι για τους αναγνωστες μου αυτο.
ειναι για το ποσο ρηχοι ειναι ανθρωποι μεσα τους
και ποσο γαματοι ειμαστε εμεις που μπορουμε και δημιουργουμε.
Σας Φιλω!
