11.19.2007

του πουθενα ο τοπος..ειναι εδω








-βιαστηκες πολυ το ξερεις? γιατι?
τι σε πνιγει και δεν μιλας...

-δεν βιαζομαι..απλα στη σκεψη σου τρεχω
μιλαω, εσυ δεν ακους

-....κουραζεις τον εαυτο σου τελικα


-ηρεμω στην αυρα σου

-που πας?

-πουθενα..

-δλδ?

-μενω εδω


Κλεινεις τα ματια σου και κανεις μια βουτια στις σκεψεις σου
σκεφτεσαι πηδας απο μια ψηλη κορυφη
ανοιγεις διαπλατα ποδια κ χερια ...σαν να παιρνεις αγκαλια σου τον αερα...
η μηπως να σε παιρνει αυτος?
οσο πεφτεις...οι σκεψεις ειναι σε αδρανεια...
απλα νιωθεις..
αρχιζεις να νιωθεις...
βουτας με δυναμη σε οσα σε απασχολουν
σε οσα σε στρεσσαρουν



πιανεις τον πατο-ειναι σκοτεινα κ τρομαζεις
ξερεις ομως τι κανεις εκει μεσα?
κολυμπας...
με δυναμη...
παλευεις να βγεις παλι στην επιφανεια...να παρεις οξυγονο
να δεις παλι το φως κ να παρεις λαμψη //
επειτα αφηνεσαι...εισαι πανω σε μια ζυγαρια...
ισορροπεις αναμεσα στις πραξεις και στις σκεψεις σου

απολαμβανεις το λυκοφως πανω σ εναν βραχο
εχεις στεγνωσει πια...

χαμογελας...και ανοιγεις τα ματια σου...
εχεις δουλεια...να μαζεψεις καινουριες σκεψεις...

ωραια αυτη η ρουτινα τελικα.



10 comments:

Balidor said...

μια ρουτίνα που ξεκινά με το πρώτο κλάμα και πεθαίνει με την τελευταία μας ανάσα :)

GhostHunter said...

Τι πλασματάκι είσαι συ...
Λες και διαβάζεις το μυαλό μου, ώρες ώρες...

the navigator said...

Πάνω στον βράχο λοιπόν ας σε βρει η νύχτα...

κι ας σε μουσκέψει εκ νέου μέσα στην υγρή της αγκαλιά...

δεν κάνει να στεγνώνουν οι ψυχές...

PeNNy LaNe said...

Αν η καθημερινότητα μου ήταν έτσι κυριολεκτικά, νομίζω πως θα ήμουν από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο.

Nam3l3ss said...

Πέφτεις...πιάνεις πάτο...σκάς και κολυμπάς για να ξαναβγείς στην επιφάνειά σου...

Και all over again.

Ρουτίνα ζωής.
Όχι.
Ρουτίνα ανθρώπινης επιβίωσης.

Sigmataf said...

γαμάτη είναι/είσαι.



;)

Horace said...

και στον σκοτεινό πάτρο φαίνεται η δύναμη της ψυχής σου..

πόσο μακρινή είναι η βουτιά, καλή μου..
και πόσο μαγικό φαίνεται το φως από το βυθό όταν ανεβαίνεις..

Τα φιλιά μου!

Αιολος said...

Η εποχή του θερισμού έχει περάσει.

Καλημέρα

kat. said...

ωραία δεν ξέρω αν είναι η ρουτίνα!

απλώς ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να καταντάει ρομαντική..
πάντως σε πολλές περιπτώσεις σε απαλλάσσει απο την καταστροφή!

νομίζω!

demon said...

Όταν δυο ανάσες χτυπούν σε μία, κάθε μέρα, κάθε χρόνο, ρουτίνα δεν είναι; Απλώς εναλλάσσεται η δική σου ανάσα με τη δική του. Η δική σου ζωή με τις δικές του μέρες. Κι έτσι κάπως νομίζεις ότι η ψυχή σου κόβεται στα δύο.
Νομίζεις...